ردپای انزوای دیجیتال بر بازارهای ثانیهای
قطع اینترنت و رشد اقتصادی؛ ترکیبی متضاد که در کنار هم نمیگنجند.
محدودیت دسترسی به شبکه جهانی، به معنای قربانی کردن فرصتهای توسعه و راندن کشور به سوی انزوای دیجیتالی است.
این محدودیت اعمال شده اعتبار بینالمللی اقتصاد کشور را زیر سوال میبرد.
شوک جدید علاوه بر معاملهگران خرد، بورس و صندوقهای سرمایهگذاری را نیز فلج میکند.
زیرا قیمت فولاد، نفت و پتروشیمی ایران در بورسهای جهانی تعیین میشود.
صندوقهای مالی نیز به عنوان امانتدار سرمایههای مردم توانایی بازچینی سبد دارایی و مدیریت بحران را از دست میدهند.
در نتیجه این شرایط ارزش دارایی میلیونها سهامدار سقوط می کند.
دسترسی به اینترنت، زیرساختِ حیات بازارهای مالی جهانی نظیر فارکس و بازار کالا است.
در زمان قطعی، امکان جابهجایی «حد ضرر» یا «برداشت سود» در لحظات حساس بازار از بین میرود.
و معاملهای که بر اساس ثانیهها جریان دارد، با کندی اینترنت ریسک سرمایهگذاری را به شدت بالا میبرد.
در حوزه رمزارز، قطعی اینترنت عملاً شاهرگ حیات را قطع میکند.و باعث انسداد دسترسی به صرافیهای بینالمللی می شود.
و همچنین انسداد کیفپولهای نرمافزاری، از کار افتادن ماینرها و سقوط نقدینگی در پلتفرمهای داخلی را به همراه دارد.
نوسانات جهانی در کنار عدم امکان مدیریت پوزیشنهای باز، سرمایه بلوکهشده ایرانیها را به سوی نابودی سوق داده است.
این شرایط در نهایت اعتماد به زیرساختهای مالی دیجیتال را از بین میبرد.
اختلال در سیستمهای پرداخت و بانکداری آنلاین باعث بن بست تأمین نقدینگی حسابهای معاملاتی می شود.
این موضوع بهویژه برای معاملهگرانی که در لحظات بحرانی بازار نیاز به شارژ فوری حساب دارند، خسارتی جبرانناپذیر است.
نارضایتی از انزوای دیجیتال و افزایش فقر ناشی از نابودی سرمایهها، باعث خروج سرمایه و نخبگان مالی از کشور میشود.
